Carpon

AMALAN SETAN

Ku: Leni Anggareni

Pasosoré hujan ngecrek. Jabaning Mamad, Faiz, Diat jeung Riyan rék ka Jatinangor. Mamad jeung Faiz mah geus tatan-tatan di kosan. Ngan Diat jeung Riyan masih kénéh di kampus, keur nangtukkeun kénéh pinunjul lomba ngadongéng dina acara nu diayakeun ku jurusan kuliahna.

Di kosan, Mamad geus mamaké baju batik méga mendung pulas bodas. Mani kasép, keur mah eukeur kasép ti dituna. Ieu dipapaés ku batik jeung kopéah hideung, handapna dicalana katun hideung ogé, bleg wéh bet siga Ir. Soékarno mun ditilik beulahan térong éta mah.

Faiz geus siap dikaméja waé, handapna calana Jéans. Buku kumpulan sajak tuluy dicecekel. Meusmeus dibukaan. Ditingalian deui. Dilenyepan deui. Disurahan deui naon maksud sajak nu rék dikocéakkeun manéhna.

“Kumaha Mad?” Tanya faiz bari nangtung disisieun Mamad nu keur ngeunteung tatadi. Duanana pateuteup dina eunteung. Nyéh wéh arimut, bangun nu kabeneran pateuteupna téh.

“Sayaga atuh, pan ieu téh léngkah munggaran arurang dina ngocéakkeun deui sajak Sunda.” Mamad némbal bari memener kerah kaméja batikna, tuluy masangkeun bros kujang dina kopéahna.

“Heueuh nya. Hayu ah urang kudu sumanget!” Ceuk si Faiz, dibarung ku ngaléng Mamad.

“Hilig ah! bareurat!” Mamad ugat-iget, tuluy muru kacapina.

Kacapi tembang, pulas konéng umyang. Dibulen ku kantong husus kacapi. Digandong wéh ku Mamad.

            “Kamana Mad? Moal latihan heula? Tuluy Si Riyan jeung Si Agung gé can datang pan. Moal dibarengkeun?” Tanya Faiz, leungeunna muntang kana pundak Mamad.
            “Oh heuheuhnya. Karék inget. Kumaha atuh? Cobaan télpon yeuh!” Mamad ngasongkeun hape.

            “Dieu!” Faiz nampanan tuluy nélpon ka Riyan.

            “Assalamualaikum! Sampurasun urang Sunda! Kumaha damang?” Omong faiz bari surangah-séréngéh.

            “Waalaikumsalam! Kumaha Iz?” Sora Riyan na télpon bangun nu panasaran.

            “Ih urang kuduna nu nanya téh!”

            “Oh heueuh atuh hampura. Kieu wéh Iz. Didinya jeung Mamad indit tiheula wéh. Keun urang jeung Agung ngké nyusul. Ieu masih kénéh madungdengkeun pinunjul ngadongéng.”

            “Oh enya atuh Yan. Kade nya omat datang! Apal pan kampusna? éta gening nu deukeut Jatos. Jatinangor Town Square téa.”

“Oh enya apal Iz. Iz ieu dipareuman heula nya? urang bisi dicarékkan. Nya kadé dijalanna. Assalamualaikum.”

“Heueuh atuh, waalaikumsalam.” Témbal Faiz bari ngasongkeun hapé ka Mamad.

Hujan ngecrek kénéh. Ngong adan magrib. Faiz jeung Mamad solat heula. Geus solat, Mamad tuluy muru kacapi digandong wéh. Faiz ukur nempokkeun peta baturanna téh.

“Ngadunga heula Mang! Ménta sangkan salamet tur rahayu!” Titah faiz bari rada muncereng.

Mamad diuk deui, kacapi mah tetep digagandong, bisi poho tayohna. Bérés ngadunga. Maranéhna tuluy tatan-tatan, dimantél ku jas hujan. Dihélm. gura-giru disapatu. Muru motor diburuan. Clak naraék. Dius wéh arindit.

Setiabudi tepi Jatinangor hujan teu raat-raat. Geus tepi ka Jatinangor, maranéhna tuluy muru kampus nu dijug-jug. Dipapag ku lawang jeung hégarna gedong sigrong, faiz jeung Mamad ukur arolohok.

            Anjog di gedong Fakultas Ilmu Budaya téh. Mamad langsung nélpon Riyan basa tepi ditukangeun panggung.

            ”Yan dimana?” Mamad tumanya na télpon tangka poho uluksalm awahing ku sumoréang haté bisi Riyan jeung Agung teu datang.

            “Urang moal datang Mad! Hampura euy!”

            “Euh kunaon Yan? Halo? Halow? Yan? Yan? Deuh pikaseubeuleun pisan! Dipareuman deuih!” Mamad ngabarungsinang.

            “Kumaha Mad?” Tanya Faiz.

            “Moal datang cenah.” Témbal Mamad.

            Maranéhna ngarahuh méh bareng. Ngaharuleng. Bararingung. Jabaning keudeung deui maranéhna kudu naék ka panggung. Ngocéakeun sajak Sunda diieu acara amal.

            “Darrrr” Sora nu ngareuwaskeun, Mamad jeung Faiz tangka ngarénjag.

            Riyan jeung Diat singhoréng anu ngareuwaskeunna téh. Geus kumpul kitu mah maranéhna buru-buru ka néang lahan keur latihan, da émang can latihan, kawantu dadakan, diajak ku baturan Mamad.

            “Mad! Ngké keudeung deui nya, jam salapan Mad!” Ceuk anu datang, baturan Mamad nu ngajak téa.

            Mamad ukur némbal ku unggeuk jeung seuri , bari tuluy ngacapi, Diat nu ngabiolana, nu maca sajakna mah Riyan jeung Faiz. Mani sumanget macakeun sajakna téh. Layeut dipirig ku kacapi jeung biola meni pas dibarung ku sajak nu eusina ngeunaan jati kasilih ku junti.

            “Geus ah latihanna! Hayu urang ka tukang panggung, keudeung deui yeuh!”  Mamad ngeureunkeun latihan. Tuluy maranéhan muru ka tukang panggung.

            Ti jauh mula, sora lagu ti salah sahiji band rock garihal nyérését kana ceuli. Faiz tangka humar-hemir ngadéngéna. Riyan jeung Diat mah uunggeukan katangen beuki kana lagu siga kitu.

            Satepina ditukangeun panggung, Mamad nyampeurkeun baturanna téa nu keur ngagimbung jeung para panata acara.

            “Kumaha Dri?” Tanya Mamad.

            “Aduh Mad hampura pisan, diundur ka jam sawelas euy, baénya?” Témbal Andri.

            Mamad ngarérét katukang, Riyan unggeuk ngaheueuhkeun. Tuluy Mamad melong ka Andri, jol unggeuk wéh ngaheueuhkeun ogé.

            Antukna baralik deui wéh maranéhna téh, katempat bieu latihan. Ngadon ngarobrol, tamba karesel.

            “Ieu acara amal?” Tanya Faiz ka Mamad nu keur ngahuleng, bosen.

            “Enya, ieu téh acara amal nu eusina diskusi ngeunaan Jatigedé. Ngan hayang aya hiburanna cenah, tah arurang téh kaasup pangeusi acarana.”  Mamad némbalan.

            “Hadé euy pamuda téh, resep. Nyieun acara téh pinuh ku ajén kamanusaan.” Diat mairan.

 Geus kitu mah ngaharuleng deui wéh. Nungguan naék panggung. Geumpeur, reueus jeung karesel awor. Pagaliwota.

“Hayu ah! ieu geus jam sawelas yeuh!” Faiz ngagorowok nepi ngagereuwahkeun nu tiluan, nu keur narungdutan.

“Hayu!Hayu!hayu!” Omong nu tiluan méh bareng.

Gura-giru wéh maranéhna laleumpang muru panggung. Ayeuna mah geus geumpeur jeung kesel téh, ditambahan ku tunduh deuih. Atuh asa teu pararuguh.

Lagu rock téh geus salin jadi lagu reggae. Mani teu puguh ari bari tunduh mah.  Barang nepi ka tukang panggung téh, babaturan Mamad geus nyegat.

“Mad hampura pisan deui euy ieu mah. Bérés band ieu nya? Asli ayeuna mah, bieu téh ieu, aya kasalahan teknis.” Andri mamandapan ka Mamad, bari acong-acongan.

“Euh kumaha atuh Dri? Ieu teu ngeunah atuh barudak urang geus tatadi ngadago-dago. “ Mamad ngomongna bari ngabalieur. Kesel tayohna geus dialungboyong.

“Enya antosan wéh sakedap Mad, ieu bérés ieu langsung naék ka panggung. Hampura euy, ieu tadi aya paménta cenah panongton hayang band nu maén.”

“Euh nyanggeus ari hayang band hungkul nu ngahibur mah nanahonan ngondang urang kadieu Dri!” Mamad ngomongna rada tarik, ambek tayohna.

“Deuh ulah atuh Mad, ieu asli kagok. Pan eureuk ngocéakeun deui sajak Sunda manéh téh? Ieu humpung aya lolongkrang Mad.” Andri leuleuy sorana bari ngalelemu Mamad.

Mamad teu némbal. Ambek nyedek, ngan tanaga midek sigana, manéhna ngarérét ka tukang, babaturanna kabéh unggeuk ngaheuheuhan, bari disusul ku ngarahuh.

Bari ngadagoan, Mamad, Diat jeung Riyan mah diuk waé dibangku tukangeun panggung. Ari Faiz mah hayang kahareup, ningali panggung cenah mah.

Geus satengah jam nungguan, band acan lekasan waé. Riyan jeung Diat mah geus tatadi reup méh rék saré, da tadi beurang sibuk pisan. Mamad mah ngalamun wéh bangun aya nu dipikiran.

“Hayu balik ah!” Teu kapanggih datangna, Faiz jol ngajakan balik. Nu tiluan curinghak.

“Naha?” Riyan panasaran.

“Moal balég Yan!” Témbal Faiz bari gogodeg.

“Moal balég naonna Iz?” Mamad nangtung, dituturkeun ku Riyan jeung Diat.

“Dihareup panggung. Manusa jojogédan dipirig gending sétan. Gending kapatian. Lirik nista, nirca jeung dosa. Néngténg botol, botol eusi geni belis nu ngajadi cai. Cai nu haram ngamalir dina getih!” Faiz kokocéakan bangun nu édan.

“Naon Iz? Arurang teu ngarti!” Mamad nanya dibarung amarah, panon molotot ngabebela.

Faiz ukur ngahuleng. Tuluy neuteup ka tiluan lalaunan bari pok “Euweuh gunana ngocéakkeun sajak Sunda dihareupeun sétan anu kokocéakan, néngténg botol bari éak-éakan. Balagonjakan. Moal! Moal balég! Acara amal nanahaonan? Acara amal pinuh ku sétan! Hayu balik!” Gorowok Faiz, tuluy léos indit tiheula dituturkeun ku Riyan. Tuluy Diat. Mamad ngahuleng sorangan.

“Deudeuh teuing. Sajak Sunda kasilih lagu éropa. Deudeuh lemah Sunda keudeung deui genti bandéra.” Mamad ngomong sorangan.

Simpé jalan balik. Maranéhna ukur ngaharuleng dina motor. Nonoman nu bajoang keur ngocéakkeun sajak Sunda téh kalah meunang tunduh, lapar jeung peurih. Peurih nu mawa ati sedih. Sedih ku palastrana...Sajak Sunda.